[อย่า,อยาก] [หลบ,สบ] ตา

”

นักจิตวิทยาบอกว่า การสบตาก็คือการสร้างอำนาจ ท่านสามารถใช้อำนาจเหนือคนที่พูดด้วย และทำให้เขาคิดถึงท่านในแง่ดี ถ้าท่านสบตาให้พอเหมาะ ต้องเน้นให้ชัดเจนด้วยว่า ต้องสบตาให้พอเหมาะเท่านั้น เพราะถ้าท่านขืนไปสบตาใครไม่กะพริบ เขาจะเกิดความรู้สึกในแง่ลบต่อท่านมากกว่าความเป็นมิตรแน่ วันหนึ่ง ๆ เราสบตาคนไม่รู้ว่าเท่าไร พูดคุยกับคนมากหน้าหลายตา แต่เราได้สนใจใช้สายตาให้เป็นประโยชน์อย่างไรบ้างไหม ถ้าสนใจใช้สายตาให้มีอำนาจ โปรดพิจารณาคำแนะนำจากนักจิตวิทยาดู นักจิตวิทยาท่านแนะนำว่า ให้หมั่นสบตาคู่สนทนา อย่าจงใจหลบตาหรือชายตามองไปทางอื่นบ่อย ๆ และอย่ากรอกนัยน์ตาล่อกแล่ก ส่วนการกะพริบตาให้เป็นไปอย่างธรรมชาติ ไม่ต้องไปสนใจคิดว่าตอนไหนจะกะพริบตา ตอนไหนจะทำตาแข็ง ขณะสนทนาให้มียิ้มน้อย ๆ ระบายอยู่บนใบหน้าประกอบไปด้วย และให้ผ่อนคลายกล้ามเนื้อนัยน์ตาโดยเบิกตาขึ้นตามธรรมชาติ อย่าให้รู้สึกเป็นการชะมดชม้อยตาให้มากนัก ระยะห่างในการสนทนาก็มีส่วนสำคัญ นักจิตวิทยาท่านว่า ถ้านั่งห่างคู่สนทนาไม่เกินกว่า 4 ฟุต ให้นั่งธรรมดา ๆ สบาย ๆ อย่าโน้มตัว เพราะจะกลายเป็นท่าทีที่อาจแปลความหมายได้ว่ารุกรานหรือเป็นศัตรูกันมากกว่า

”

Trip@ภูเก็ต-พังงา : 6-10 พ.ค. 52

ผู้ร่วมเดินทาง : น้องออฟ ไผ่ ไ่ผ่ แม็กจุง คอมหมอด โปโป้ อู๋จิต  (แดง กับ น้องแก่งอยู่ที่ภูเก็ต)

6 พ.ค.

กลับจากที่ฝึกงานเก็ยของที่บ้านพี่จะไปส่งที่ภาค (ออฟนัดที่ภาค 9.00pm) ออกจากบ้านสองทุ่มครึ่งวันนั้นลืมกล่องข้าวไว้ที่บริษัท – - เลยให้พี่ช่วยขับรถแวะไปเอา กลับมาที่ภาคถึงชั้นห้าสามทุ่มพอดีเป๊ะ แต่เหมือนจะลืมถุงนอน……….เลยบอกออฟว่าขอเวลากลับไปเอาที่บ้าน 15 นาที เพราะบ้านใกล้ ก็กลับบ้านไปถึง …หาถุงนอนไม่เจอ นึกไปนึกมา เราเอายัดใส่กระเป๋าไปแล้ว เหอๆๆ แม่ว่าเลย เลยรีบให้พี่ไปส่งที่ภาค ก็ถึงสามทุ่มครึ่ง ใช้เวลาเกิน 15 นาที – -” แล้วก็ลงมาขึ้นรถตู้ เค้ามารับตรงอุโมงค์ภาคไฟ พอขึ้นรถเค้าก็บอกว่านั่งรถประมาณ 12 ชม. ระหว่างทาง ก็เปิดหนัง iron man แต่เราไม่ชอบดูก็เลยหลับๆตื่นๆ แต่พอคนอื่นเค้าหลับกัน เราก็ดันตื่น นอนไม่หลับ

เมื่อยมากก[ไหล่ มือ ขา ส้นตรีน]

อ่าาาาาา วันนี้ไปงานสัปดาห์หนังสือมา คนเยอะมากมาย เดินจนปวดส้นเท้ามาก เพราะลากอีแตะคู่ละ 99 ไปเดินครึ่งวัน ก็สมควร – -

ไปถึงประมาณ 11 โมง ก็เริ่มเดินไปเรื่อยๆ งงไปหมด มันมีบู้ทเยอะมากกก ไปกี่ทีก็ยังหลง หมดตังไปเยอะเลย – -

หนังสือที่ซื้อมาทั้งหมด

บู้ทที่ชอบมี

ที่จริงแล้ว…เพื่อนสนิทของคุณคือใคร

ในชีวิตเริ่มมีเพื่อนตั้งแต่ เพื่อนข้างบ้าน เพื่อนอนุบาล เพื่อนตอนประถม เพื่อนตอนมัธยม เพื่อนตอนมหาลัย

สำหรับฉันแล้วชีวิตช่วงมัธยมเป็นช่วงที่ฉันมีความสุขมากที่สุดแล้ว ตอนนั้นฉันรู้สึกมีความสุขกับการเรียน กิจกรรม

กีฬา รวมทั้ง ความสัมพันธ์ที่ดี และจริงใจกับเพื่อนๆทุกคนในรุ่น

. . . .

ต่อมาพอต้องเข้ามหาลัย ก็เจอหลายๆเรื่อง ทำให้รู้สึกว่าเพื่อนในมหาลัยมันต่างจากเพื่อนที่เราคุ้นเคยกัน ไว้ใจกันสมัยอยู่ รร.

มันก็แน่ล่ะ เพิ่งรู้จักกันไม่นาน มันจะเหมือนกันได้ยังไง

ตอนนี้ความรู้สึกของฉันไม่ต่างอะไรกับคนที่เพิ่งเข้ามารู้จักเพื่อนใหม่

ไม่มีใครที่ฉันจะคุยได้ทุกเรื่อง ปรึกษาได้เมื่อไม่สบายใจ

อาจจะมีแต่ไม่ใช่คนที่คอยทำให้ฉันสบายใจขึ้นจริงๆ

ขณะที่เสียงของฉันถูกพูดผ่านลำคอออกมา ผ่านอากาศลอยออกไป แต่ไม่ได้เข้าไปในความใส่ใจ หรือไม่มีแม้แต่ใครที่จะพยายามได้ยินมัน

หลายๆคนบอกว่าฉันชอบ “พูดงึมงำ พูดเสียงเบา พูดไม่รู้เรื่อง” แต่ทำไมบางคนเข้าใจกันได้โดยไม่ต้องพูดกันด้วยซ้ำ

ถ้าเราจะใส่ใจอยากได้ยินมันจริงๆ จำเป็นด้วยเหรอว่ามันต้องเป็น “เสียงที่ดัง และชัดเจน”

ถ้ามันเป็นเพราะเราไม่พยายามเข้ากับคนอื่นให้มากพอ งั้นเราก็ขอเป็นตัวของตัวเองอย่างนี้ละกัน

วันแห่งการ(เกือบจะ)ไม่ได้ทำอะไร…!

วันนี้วันจันทร์… ก็ต้องเรียน law ตอนเช้า แล้วก้อเรียน prob ตอนบ่าย… (การบ้านยังไม่ได้ทำซักข้อ)เมื่อคืนนั่งทำการบ้าน law ถึงตี 4 แต่ออกมาห่วยเว่อ ตื่น 7 โมง กาแฟไปหนึ่งป๋องแล้วไปเรียน

ในคาบ law ตอนแรกเหมือนจะเรียน ซักพักเอาคอมขึ้นมาเล่น //การบ้านprobถูกเมินเฉย จนถึงเที่ยงหมดคาบ ทุกคนพยายามลอกการบ้านป็อป ทั้งหมด 8 ข้อ ให้ทันเวลา 13.00น. แต่เราไม่อยากแม้แต่จะเขียนซักข้อ..